جهاد، صرفا بودن در میدان نبرد نظامی نیست. محل کار هر فردی، پایگاه جهادی او به شمار می‌آید، لذا انسان هرچه بیشتر و بهتر برای خدمت به مردم و راستای رضای حق تعالی تلاش کند، قطعاً در پیشگاه خداوند اجر و برکت بیشتری نصیب او می‌شود.

خادمی اهل‌بیت عصمت و طهارت علهیم السلام، افتخاری سترگ و بی نظیر است.

امروز چهار‌شنبه، ۲۵شهریورماه ۱۴۰۵، بیست و نهمین نشست صمیمانه تولیت و کارکنان آستان مقدس حضرت احمدبن موسی الکاظم علیهماالسلام، در شبستان امام خمینی(قدس سره) برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی آستان مقدس، حجت الاسلام والمسلمین دکتر کلانتری در ابتدای این نشست، با اشاره به اطلاق نام سوّمین حرم اهل‌بیت علیهم السلام بر این بارگاه منور توسط رهبر شهید(قدس سره)، اظهار کرد: تراز حرم مطهر حضرت احمدبن موسی الکاظم علیهماالسلام، یک تراز ملّی است، لذا برنامه‌ریزی‌ها و تلاش‌ها باید در شأن این جایگاه و در راستای نگاه امام شهید(رضوان الله علیه) باشد؛ نگاهی متعالی که برای استان فارس و شهر شیراز که زمانی اوّلین پایتخت تشیّع در کشور بوده، باعث افتخار و مباهات است.

تولیت آستان مقدس، خادمی اهل‌بیت عصمت و طهارت علهیم السلام را افتخاری سترگ و بی نظیر دانست و گفت: با توجه به جهان‌بینی قرآن و اسلام، بالاترین پستی که در عالَم می‌تواند وجود داشته باشد همین است که انسان در یکی از مراکز عبادی، معنوی و اخلاقی خدمت کند. یکی از ویژگی های خدمت در چنین مکان‌هایی این است که برای انسان فرصت‌های کم نظیری برای ارتباط با خالق پیش می‌آید که می‌تواند سرشار از روح معنوی شود. نزدیک به ۸ میلیارد انسان روی کره خاکی زندگی می‌کنند که در طول حیات خود چنین فرصتی را ندارند و حتی نمی‌توانند یک یا ‌الله بگویند و باخالق و رازق هستی ارتباط برقرار کنند؛ آنها خدا را فراموش کرده ‌اند. چنین افرادی که خدا را در زندگی گم کرده‌اند، خودشان هم تباه و فراموش می‌شوند. همانطور که در آیه ۱۲۴ سوره طه به این موضوع اشاره شده است؛ «وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى»؛ «و هر كس كه از ياد من اعراض كند، زندگيش تنگ شود و در روز قيامت نابينا محشورش سازيم».

وی، ادامه داد: کسی که ذکر خدا را در زندگی فراموش کرده و خدا را گم کند، تاریکی تمام وجود او را فرا خواهد گرفت و دچار یک زندگی خسارت‌بار می‌شود. قیامت چنین افرادی نیز تاریک و سیاه می‌باشد. با توجه به آیات ۱۲۵ و ۱۲۶ سوره طه چنین افرادی نابینا محشور می‌شوند و فراموش می‌گردند:

«قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا»؛ «مى‌گويد پروردگارا، چرا مرا نابينا محشور كردى با آنكه بينا بودم؟»؛ «قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا  وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنْسَى»؛ «گويد: همچنان كه تو آيات ما را فراموش مى‌كردى، امروز خود فراموش گشته‌اى».

دردنیا این همه آیه، فرصت و نشانه برای انسان‌ها وجود دارد، اما متأسفانه بعضی از افراد آنها را نادیده گرفته و خدا را فرموش کرده‌اند، چنین افرادی «خَسِرَ الدُّنْیا وَالاْآخِرَةَ» هستند.

استاد دانشگاه تهران، با انتقاد از نظام سرمایه‌داری، گفت: این نظام در دنیا دقیقاً مصداق همین آیه است. در گذشته خرید انسان بر اساس نیاز بود اما امروز و در نظام سرمایه‌داری، پول صرفا برای خرید کالا نیست، بلکه پول برای ذخیره کردن بیشتر و سرمایه‌دار‌تر شدن است که در این بین زحمت و فشار زیادی به افراد فقیر و کم‌برخوردار جامعه وارد می‌شود؛ در این شرایط، افراد فقیر روز به روز فقیر‌تر و افراد سرمایه‌دار، هر روز قوی‌تر می‌شوند، برای چنین افرادی، پول، بت و همه چیز است و یاد خدا را فراموش می‌کنند؛ «أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ»؛ «تفاخر به بيشترداشتن، شما را غافل داشت»(آیه ۱، سوره تکاثر).

وی، ادامه داد: افرادی که گرفتار این نظام و ساختار شوند، حتی جان انسان‌ها برایشان مهم نیست، ممکن است هزاران نفر جلوی چشم این افراد کشته شوند و هیچ عکس‌العملی هم از خود نشان ندهند. در مقابل این نظام‌های تاریک و جنایتکار، پایگاه‌های معنوی وجود دارند که هر لحظه نام و یاد خدا در آنجا تکرار می‌شود و افراد در آن‌جا همیشه به یاد خدا هستند و رزق و لطف واسعه الهی همیشه شامل این افراد می‌شود. در پیشگاه خداوند متعال، بن‌بستی وجود ندارد: «إِنَّ مَعِيَ رَبِّي»؛ «پروردگار من، با من است»(آیه ۶۲، سوره شعرا).

تولیت آستان مقدس، در بخش دیگری از سخنان خود به روایتی از امام محمد باقر علیه السلام اشاره کرد:

«بالسّند المتّصل إلى فخر الطّائفة و ذخرها، محمّد بن يعقوب الكلينى، رضوان اللّه عليه، عن محمّد بن يحيى، عن أحمد بن محمّد بن عيسى، عن ابن محبوب، عن عبد اللّه بن سنان، عن أبي حمزة الثمالي، عن أبي جعفر، عليه السّلام، قال: مكتوب في التّوراة الّتي لم تغيّر أن موسى [عليه السّلام‌] سأل ربّه فقال: يا ربّ، أ قريب أنت منّي فأناجيك، أم بعيد فأناديك؟ فأوحى اللّه عزّ و جلّ إليه، يا موسى، أنا جليس من ذكرني. فقال موسى، فمن في سترك يوم لا ستر إلّا سترك؟ فقال: الّذين يذكروننى فأذكرهم و يتحابّون فيّ فأحبّهم، فأولئك الّذين إذا أردت أن أصيب أهل الأرض بسوء، ذكرتهم فدفعت عنهم بهم»؛ «.... ابو حمزة ثمالى حديث كند از حضرت باقر عليه السلام، كه فرمود نوشته شده است در توراتى كه تغيير ننموده: همانا موسى سؤال كرد پروردگار خود را، پس گفت: «اى پروردگار من، آيا نزديكى تو به من تا مناجات كنم تو را، يا دورى تا صدا زنم تو را؟» پس وحى كرد خداى عزّ و جلّ به سوى او: «اى موسى، من همنشين كسى هستم كه ياد كند مرا.» پس [سؤال‌] كرد موسى: «كيست در پناه تو روزى كه پناهى نيست مگر پناه تو؟» فرمود: «آنها كه ياد مى‌كنند مرا، پس من ياد مى‌كنم آنها را، و با هم دوستى مى‌كنند در راه من، پس دوست دارم آنها را. اين‌ها آنان‌اند كه وقتى بخواهم به اهل زمين بدى رسانم، ياد آنها كنم، پس رفع كنم آن را از آنان به واسطه آنها»( شرح چهل حديث، جلد ۱ صفحه۲۸۷). 

تولیت آستان مقدس، گفت: زمانی که قیامت فرا رسد، همه ساختار‌‌های دنیا بهم می‌ریزد و هیچ‌کس پناه کسی نیست، اما انسان‌هایی که در دنیا ذاکر خدا بوده اند، در قیامت نیز خداوند به یاد آنها است. ما به این دلیل که اهل‌بیت علهیم السلام، مقرب درگاه خداوند هستند، محبّ آنان هستیم. خداوند طبق این حدیث می‌فرماید هرکس در مسیر من محبت بورزد، من هم در قیامت به او محبت می‌کنم. طبق همین روایت، خداوند، مصیبتی را که قرار است بر سرزمینی فرو بیاید و اهل آن را مورد عذاب قرار دهد را به حرمت بندگان خاص خود، دفع می‌کند. نتیجه‌ی دوستی اهل‌بیت عصمت و طهارت علهیم السلام برای ما، محبوب خداوند شدن و دست‌گیری او از ما است. خدمت در حرم‌های مطهر یکی از افتخارات بزرگ و یک فرصت بی بدیلی است که ممکن است برای هر انسانی پیش نیاید. باید قدردان آن باشم، فرصت را مغتنم بشماریم و نهایت استفاده را ببریم.

استاد دانشگاه تهران، در بخش دیگری از سخنانش، اظهار کرد: هرکس هرجا خدمت می‌کند، همان جا را «جبهه‌ی جهادش» قرار دهد. جهاد، صرفا بودن در میدان نبرد نظامی نیست. محل کار هر فردی، پایگاه جهادی او به شمار می‌آید، لذا انسان هرچه بیشتر و بهتر برای خدمت به مردم و در راستای رضای حق تعالی تلاش کند، قطعاً در پیشگاه خداوند اجر و برکت بیشتری نصیب او می‌شود. همانگونه که رهبر شهید فرمودند، هرجا که هستید همان جا را مرکز دنیا بدانید و با تمام وجود در آنجا کار و خدمت کنید. انسان می‌تواند برای وجود این فرصت‌ها هم شکر خدا را به جا آورد و هم اینکه کفران نعمت کند؛ «فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ»؛ «پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم. مرا سپاس گوييد و ناسپاسى من مكنيد«؛ (آیه ۱۵۲ سوره بقره)؛ کفران نعمت خداوند این است که انسان، کم‌کاری کند و لطف و رحمت پروردگار را نادیده بگیرد و چارچوب‌ها را بشکند، که بیشترین ضرر هم در دنیا و آخرت متوجه خود فرد خواهد بود.